Sejarah Basilica Cistern: Asal Usul, Kepala Medusa dan Garis Masa

Bilakah dan Mengapa Empangan Basilika Dibina?

Empangan Basilika telah diperintahkan oleh Kaisar Justinian I dan dibina oleh jurutera serta pekerja Byzantine pada abad keenam. Pembinaannya dikaitkan dengan projek pembinaan semula besar-besaran yang dilaksanakan di Konstantinopel semasa pemerintahan Justinian.

Semenanjung Bersejarah mempunyai sumber air tawar yang terhad. Oleh itu, jurutera Byzantine telah membangunkan rangkaian saluran air, saluran pengagihan dan takungan bawah tanah.

Empangan Basilika membantu membekalkan air kepada:

• Istana Agung Konstantinopel
• Bangunan pentadbiran empayar
• Kediaman di kawasan istana
• Bangunan berdekatan Hagia Sophia
• Pusat upacara di sekelilingnya

Mengapa Ia Dipanggil Tangki Basilika?

Nama itu tidak bermaksud bahawa takungan bawah tanah tersebut asalnya sebuah gereja. Ia dibina di bawah atau berdekatan dengan sebuah bangunan awam besar yang dikenali sebagai Stoa Basilica.

Dalam dunia Rom dan Byzantine, sebuah basilika boleh menjadi dewan awam yang digunakan untuk tujuan undang-undang, komersial atau pentadbiran. Takungan itu mewarisi nama bangunan yang dikaitkan dengan lokasi di atasnya.

Nama popularnya, “Istana Tenggelam,” menggambarkan penampilan seperti istana bagi ratusan tiang di bawah siling berkubah. Ia tidak pernah menjadi kediaman diraja bawah tanah.

Seni Bina dan Tiang-Tiang Basilika Cistern

Basilika Cistern ialah salah satu takungan bawah tanah terbesar yang masih bertahan di Istanbul.

Banyak tiang dan batu ukiran telah digunakan semula daripada bangunan Rom yang terdahulu. Amalan ini, yang dikenali sebagai spolia, menerangkan mengapa gaya, bahan dan perkadaran mereka berbeza.

Bagaimanakah Basilica Cistern Menyimpan Air?

Air masuk ke dalam cistern melalui rangkaian hidraulik yang lebih luas yang berfungsi untuk Constantinople. Dinding bata tebal yang disalut dengan mortar kalis air mengekalkan air, manakala bumbung berkubah melindunginya daripada cahaya matahari, serpihan, pencemaran dan penyejatan yang cepat.

Lokasinya di bawah tanah membantu mengekalkan keadaan yang stabil. Air boleh kemudiannya diagihkan melalui paip dan saluran ke bangunan di daerah istana.

Dari Takungan Byzantine ke Istanbul Uthmaniyyah

Semasa era Byzantine, takungan air itu berfungsi sebagai pusat politik dan upacara di Konstantinopel. Lokasinya berhampiran Hagia Sophia, Hippodrome dan Istana Besar menjadikannya sebahagian penting daripada infrastruktur bandar.

Selepas penaklukan Uthmaniyyah pada tahun 1453, sistem air Istanbul secara beransur-ansur berubah. Uthmaniyyah secara umumnya lebih mengutamakan air mengalir yang dibekalkan melalui pancutan dan rangkaian pengagihan yang lebih baharu, namun takungan itu kekal utuh.

Ia tidak pernah dilupakan sepenuhnya. Penduduk yang tinggal di atasnya dilaporkan mengambil air melalui bukaan bawah tanah dan kadang-kadang menangkap ikan.

Bagaimana Petrus Gyllius Mendokumenkan Takungan

Sarjana Perancis Petrus Gyllius meneliti Konstantinopel pada tahun 1540-an. Selepas mengetahui bahawa penduduk tempatan boleh mengambil air daripada bawah kediaman mereka, beliau memasuki takungan, mengukur tiang-tiangnya dan merekodkan skala takungan itu.

Tulisan beliau memperkenalkan Basilika Sarneng kepada para sarjana Eropah. Lebih tepat untuk mengatakan bahawa beliau mendokumentasikan monumen itu untuk kajian ilmiah Barat, bukannya menemui suatu tempat yang sama sekali tidak diketahui oleh penduduk setempat.

Kepala Medusa dan Legenda Mereka

Dua kepala Medusa purba digunakan sebagai tapak tiang di bahagian barat laut tempat simpanan air itu. Satu daripadanya diletakkan terbalik, sementara yang satu lagi diletakkan mengiring.

Lokasi asal dan tarikh tepatnya tidak diketahui, tetapi kemungkinan besar ia digunakan semula daripada sebuah bangunan atau monumen Rom yang lebih awal.

Legenda mendakwa batu-batu itu dipusing untuk meneutralkan kuasa mitologi Medusa. Namun, tiada dokumen sejarah yang masih wujud mengesahkan tafsiran ini.

Penjelasan yang paling praktikal ialah para pembina Byzantine meletakkan batu-batu itu ke arah mana pun yang memberikan ketinggian yang betul dan sokongan yang stabil untuk tiang-tiang.

Tiang Berhiba

Satu lagi ciri yang dapat dikenali ialah Tiang Berhiba, juga dikenali sebagai Tiang Air Mata atau Tiang Mata Ayam.

Permukaan ukirannya menyerupai air mata, mata, bentuk tumbuhan atau peacock bulu. Cerita yang popular mendakwa bahawa ia memperingati pekerja yang maut semasa pembinaan, tetapi tiada bukti sejarah yang boleh dipercayai yang mengesahkan penjelasan ini.

Hiasannya menyerupai unsur seni bina yang dikaitkan dengan Forum of Theodosius, yang menunjukkan bahawa tiang itu mungkin turut digunakan semula daripada sebuah monumen Rom yang lebih awal.

Bagaimana Besis Cistern Menjadi Sebuah Muzium

Menjelang abad kedua puluh, Besis Cistern memerlukan pembersihan yang meluas dan pembaikan struktur. Lumpur dan serpihan telah terkumpul di dalamnya, manakala pembangunan moden di atas cistern menambah tekanan tambahan pada struktur purba itu.

Pemulihan 1987

Pemulihan besar yang siap pada tahun 1987 memperkenalkan laluan pejalan kaki yang ditinggikan. Pengunjung kemudian dapat melihat kepala Medusa, Tiang Menangis, kubah batu bata dan tiang pantulan tanpa merentasi cistern menggunakan bot.

Projek Pemuliharaan 2020–2022

• Unsur struktur yang berisiko telah diperkukuh
• Kerja bata bersejarah dan mortar telah dipelihara
• Rintangan seismik telah dipertingkatkan
• Laluan pejalan kaki pengunjung telah diganti
• Pencahayaan dan sistem teknikal telah dikemas kini
• Pergerakan pengunjung telah dipertingkatkan

Basilica Cistern dibuka semula pada bulan Julai 2022 sebagai muzium dan tempat kebudayaan yang diperbaharui. Karya seni kontemporari dan pameran sementara telah ditambah tanpa menutupi seni bina bersejarahnya.

Garis Masa Basilica Cistern